Są takie momenty, kiedy cisza mówi więcej niż tysiąc słów.
I są takie, kiedy tysiąc słów próbuje zagłuszyć ciszę.
W Okręgu Opole Polskiego Związku Wędkarskiego wybrano to drugie.
Zbliża się zjazd delegatów. Czas rozliczeń, podsumowań, pytań. Zamiast spokojnej debaty – fala listów gratulacyjnych, podziękowań, rekomendacji. Daty? 19, 20, 23, 28 lutego 2026 roku. Jedna po drugiej. Parlament Europejski. Województwo. Powiat. Wody Polskie. Burmistrzowie. Straż Rybacka. Samorządy.
Papier przyjmuje wszystko. Ale polityczny kalendarz już nie.
Im bliżej zjazdu, tym więcej pochwał.
Im więcej wątpliwości w środowisku, tym bardziej złocone ramki.
Czy to naturalne podsumowanie kadencji? Być może.
Czy to zwykła uprzejmość instytucji? Możliwe.
Ale kiedy laurki zaczynają spływać niemal taśmowo, a daty układają się w nerwową sekwencję tuż przed głosowaniem – trudno nie zadać pytania: kto tu kogo przekonuje?
Bo list gratulacyjny to nie tylko kurtuazja. To komunikat.
Do delegatów.
Do opinii publicznej.
Do tych, którzy wahają się, jak podnieść rękę.
„Zaufanie”, „wieloletnia współpraca”, „niekwestionowana marka”, „wzór do naśladowania” – słowa powtarzają się jak refren. PR-owy walec, który ma wygładzić teren przed zjazdem.
Tyle że nadgorliwość bywa głośniejsza niż krytyka.
Im bardziej ktoś podkreśla stabilność, tym wyraźniej czuć niepokój.
Im częściej pojawia się słowo „autorytet”, tym mocniej wybrzmiewa pytanie: czy trzeba go aż tak bronić?
Zjazd delegatów powinien być miejscem rozmowy o wodach, młodzieży, finansach, strategii, przejrzystości. Tymczasem atmosfera zaczyna przypominać kampanię wyborczą w wersji wędkarskiej – z rekomendacjami, listami poparcia i instytucjonalnym błogosławieństwem.
To nie jest zarzut wobec samych instytucji. One piszą uprzejme listy od lat.
Pytanie brzmi inaczej: dlaczego akurat teraz są tak widoczne? I dlaczego publikowane w pakiecie, jak zestaw dowodów w sprawie, której jeszcze nikt oficjalnie nie wytoczył?
Wizerunek buduje się latami.
Ale gdy zaczyna się go bronić zbyt demonstracyjnie, pojawia się rysa.
Środowisko wędkarskie nie jest naiwne. Delegaci wiedzą, co widzą nad wodą i co dzieje się w strukturach. Wiedzą też, że autorytet nie potrzebuje sztucznego wzmocnienia.
Bo jeśli wszystko jest stabilne – nie trzeba tego udowadniać co tydzień kolejnym listem.
A jeśli trzeba… to znaczy, że woda jednak się poruszyła.
I to nie od wiatru.
